آخرین اخبار
خانه / فعاليت هاي فرهنگي / علی ابن حمزه(ع) امام زاده ای که باید از نو شناخت

علی ابن حمزه(ع) امام زاده ای که باید از نو شناخت

شيراز سومين حرم اهل بيت

 
 
«علی‏بن‏حمزه» از نوادگان امام موسی كاظم است كه در اثر فشار خلفای عباسی در سال 220 هجری قمری وارد شيراز شد.
ورود اين كاروان به ايران مصادف با شهادت حضرت رضا(ع) و تعقيب آنان از طرف حكام شد. روايت شده در آن زمان كه بنی عباس به تعقيب علويون در تمام بلاد ايران پرداختند، حضرت علی‏ابن حمزه(ع) به همراه تعدادی از نزديكان خود برای ياری عموی خود حضرت امام رضا(ع) در سال 220 هـ. ق (زمان حكومت معتصم عباسی) به شيراز آمده بود كه جنگی ميان عمال عباسی و ياران علی بن حمزه در منطقه ارژن نزديك شيراز در گرفت و لشكر حاكم عباسی در فارس (قلتق خان) شكست خورده و عقب نشستند.
 


عباسيون پس از تجديد قوا از تاريكی شب استفاده كرده و به حضرت و همراهانش حمله ور شدند و همراهان حضرت در صحرا پراكنده شدند و برخی هم شهيد شدند.
حضرت علی بن حمزه(ع) كه در اين درگيری جراحات سختی برداشته بود، در يكی از غارهای كوه شمالی كه در آن چشمه آبی نيز وجود داشت، به طور مخفيانه زندگی می‏كرد، گفته می‏شود اين همان غاری است كه بعدها «ابن باكويه» ـ عارف شهير شيرازی ـ برای انزوای خود به يمن و بركت وجود مقدس حضرت علی‏بن‏حمزه(ع) به عنوان محل زندگی خود انتخاب كرده و امروزه به «باباكوهی» شهرت يافته است.
حضرت با فروش هيزم امرار معاش می‏كرد و روزی مأموران خليفه او را از خالی كه بر صورت داشت شناختند و گردنش را زدند و سرش را به بغداد فرستادند و جسد را در محل فعلی (بالای پل دروازه اصفهان) در شيراز دفن كردند.
نقل ديگری می‏نويسند پس از آنكه علی بن حمزه به شهادت رسيد، حضرت به لطف الهی از جا برخاست و سر مباركش را برداشت و به راه افتاد و پس از طی مسيری بر زمين افتاد و تا چند روز از لبانش جمله مقدس لا اله الاالله شنيده می‏شد و اكنون آستان مقدسش زيارتگاه و باب الحوائج حاجتمندان است.
حافظ شيرازی از زائران آن حضرت بوده و شعری در وصف حضرت به اين مضمون سروده است:
سر آن كشته بنازم كه پس از كشته شدن
سر خود گيرد و اندر پی قاتل برود
مورخان می‏نويسند حضرت در سال 190 هـ.ق در مدينه متولد شده و در سن 30 سالگی در 23 محرم الحرام سال 220 هـ.ق در شيراز به شهادت رسيد.
پدر حضرت در شهر ری مدفون است و حضرت شاه عبدالعظيم از زائران و علاقمندان حضرت حمزه(ع) است و به همين دليل حضرت شاه عبدالعظيم را در كنار اين بزرگوار به خاك سپرده‏اند.
علمای انساب از جمله «ابونصر بخاری»، شيخ «شرف عبيدلی» و «ابوالحسن عمره» در قرون سوم تا پنجم ه. ق نوشته‏اند كه حضرت علی بن حمزه(ع) فرزندی نداشته است.
شايد كمتر امامزاده‎ای باشد كه علمای انساب و بزرگان رجال تصريح به محل دفن او در مكان خاصی كرده باشند، درباره اكثر مزارهای مشهور ايران چند نقل قول وجود دارد و درباره حضرت علی بن حمزه بن موسی الكاظم(ع) اتفاق و اجماع علمای انساب بر اين است كه وی در مكان كنونی در شيراز آرميده است.
«عضدالدوله ديلمی» بر آن قبر بقعه‏ای ساخت و دختر سيد شريف «زيدبن اسود» را نيز به زنی گرفت و چون زيد مرحوم شد او را در نزديكی علی‏بن حمزه دفن كردند كه اكنون اين مقبره درست در شيب جنوبی پل دروازه اصفهان در سمت غربی خيابان قرار گرفته است. 


در ورودی بقعه شاه مير علی بن حمزه اگر چه كهنه و فرسوده شده ولی از نظر كنده كاری نمونه‏ای از ذوق و هنر مردم شيراز است.
پس از عبور از دهليز در محلی كه وارد صحن می‏شوند بر بالای درگاه، سنگ سرخ رنگی نصب شده كه كتيبه بسيار زيبايی به خط «ابراهيم سلطان» فرزند «شاهرخ تيموری» بر آن نقش بسته است.
حرم امامزاده حمزه كه از نظر گچ بری‏ها، معجر و درهای خاتم و منبتكاری و اسلوب معماری طاق و گنبد منحصر به فرد است در رديف 305 آثار تاريخی ايران ثبت شده است.
هر ساله محبان اهلبيت(ع) در روز شهادت اين بزرگوار در آستان مقدسش به سوگ می‏نشينند و جمعی از مردم كشورهای اطراف به ويژه عربستان و امارات و مردم متدين ايران از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب به آستان مقدس حضرت برای رفع گرفتاری و مشكلات خود مراجعه كرده و از لطف خداوند سبحان اكثراً با دست پر اين آستان را ترك گفته‏اند.
منبع: ایسنا، www.mihannews.com
 
 

 

درباره‌ admin

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>